Thermoshock is het plotseling scheuren, barsten of loslaten van het oppervlaktemateriaal doordat het werkblad in zeer korte tijd een sterke temperatuurwisseling ervaart. Voorbeeld: een gloeiend hete pan neerzetten op een koud blad, of juist een ijskoud object op een warm blad.
Materiaal zet uit bij warmte en krimpt bij kou.
Bij snelle, extreme verschillen kan het materiaal dit niet gelijkmatig verwerken.
Hierdoor ontstaan spanningen die tot zichtbare schade leiden: scheuren, doffe plekken, barstjes, delaminatie of glansverlies.
Gevoeliger voor thermoshock:
Keramiek/porselein (technisch sterk, maar lokaal puntcontact door kleine pootjes of hete pannen kan toch schade geven).
Composiet (quartz) – gevoelig voor plotselinge hitte (harscomponent).
Glas werkbladen – sterk, maar gevoelig voor plotselinge temperatuurpieken.
Weinig gevoelig:
RVS – kan hoge temperatuurwisselingen aan.
Natuursteen – redelijk bestand, maar kan scheuren bij extreme of puntmatige hitte.
Solid Surface – beter bestand dan composiet, maar nog steeds voorzichtig bij directe hitte.
Een pan van 200–250°C rechtstreeks op het blad zetten.
Een stoomoven die boven een blad uitblaast bij het openen (lokale hittepieken).
IJsblokzakken of vriesproducten op een warm blad leggen.
Koude glazen potjes uit de koelkast op een heet thee- of koffielek plaatsen.
Scheuren of haarscheurtjes
Afschilferen van toplaag (bij composiet of fineerlagen)
Glansverschil of matte plekken
Randen die stukspringen bij hitte én puntbelasting (bijv. pan op rand)
Gebruik altijd een onderzetter of hittebestendige mat.
Laat pannen een paar seconden afkoelen voordat je ze neerzet.
Vermijd puntbelasting met hitte: geen panbodem op twee panoren.
Let op hete stoom uit oven/stoomoven bij het openen van de deur.
In folders en adviesgesprekken: benadruk dat hittebestendig niet hetzelfde is als thermoshockbestendig.